Gdy mamy ciężki czas w życiu, dojmujący smutek, poczucie braku sensu to najbardziej potrzebujemy: snu, oddechu, przebywanie wśród ludzi, terapii i ruchu. 

Tak, wiem, że mogłam Was tym nie zaskoczyć, ale zauważcie, że to jest paradoks kryzysu, bo człowiek ma ograniczony dostęp do zasobów, które normalnie go regulują, takich przy których może odsapnąć.

I jak tu się ratować? Co, jeśli sięgniesz wtedy do jogi.

Nie tylko moje własne doświadczenie, mówi mi, że struktura na zajęciach jogi to coś, co może być bardzo przydatne i budować poczucie bezpieczeństwa w ciele, odzyskiwać sprawczość i stopniowo rozwijać zdolność do kontaktu ze sobą.

Ktoś przychodzi na matę i nie musi wiedzieć co czuje, czego potrzebuje, jak ma się poruszać i co mu pomoże.

Bo nauczyciel tworzy strukturę, na której możesz się oprzeć.

Korzystasz i słyszysz prowadzenie krok za krokiem:

  • połóż stopy, oprzyj dłonie.
  • Weź wdech, przenieś ciężar.
  • Wstań.
  • Zatrzymaj się.
  • Poczuj podłoże,
  • Skręć się, otwórz klatkę piersiową, zaobserwuj ruch żeber…

To jest bardzo proste, ale dla wykończonej osoby, która jedzie na oparach to może być ogromne wsparcie.

Z uczucia braku siły rodzi się ruch.

Z odcięcia przenosisz się do czucia ciała.

Z jakiegoś symbolicznego rozpadu tworzy się forma.

Joga łącząc ciało, oddech, uwagę może stać się jednym z punktów oparcia, kiedy tracimy poczucie sensu i grunt pod nogami.

Tak zwiększamy aktywację, sprawczość, czucie ciała, orientacje i możliwości wykonania działania.

No i płyną małe komunikaty z podjętego ruchu:

  • Jestem tutaj.
  • Mam ciało.
  • Mam podłoże.
  • Mogę się poruszyć.
  • Mogę zrobić następny krok.
  • Mogę się zatrzymać.
  • Mogę odpocząć.

Nagle przybywa tyle możliwości.

Ale jest jeszcze inny wymiar ruchu, o którym chciałabym wspomnieć.

W jakimś filmie usłyszałam ostatnio, że adrenalina i intensywność oddalają nasze „demony”.

Jak to się mówi wszystko jest dla ludzi, ale równowaga jest kluczowa. Nadmierna intensywność może też nas oddalić od tego, co naprawdę się dzieje.

Intensywny trening może przybrać nieco autodestruktywną funkcję, gdy człowiek systematycznie ignoruje ból, przemęczenie, kontuzje, potrzebę regeneracji czy sygnały emocjonalne, ponieważ za wszelką cenę chce osiągnąć stan, w którym przestaje coś czuć.

To nie intensywność jest więc problemem, ale relacja człowieka z własnym ciałem i motywacja stojąca za działaniem.

Joga może być równie intensywna jak trening siłowy, a nawet stać się narzędziem unikania.

Można praktykować dynamiczną jogę, przekraczać swoje granice, dążyć do coraz trudniejszych asan i robić to z potrzeby kontroli, udowadniania sobie czegoś czy zagłuszania emocji.

Można też praktykować bardzo łagodną jogę, ale pozostawać w napięciu, oczekiwać konkretnych efektów i traktować ją zadaniowo.

I odwrotnie – intensywna praktyka może dawać głębokie poczucie obecności, sprawczości i kontaktu z ciałem, a łagodna może pomóc w zauważeniu sygnałów, które na co dzień ignorujemy.

Nie intensywność praktyki decyduje o tym, czy się regulujemy, ale między innymi to, w jaki sposób w niej uczestniczymy

Chodzi o rozwijanie umiejętności zarówno podejmowania wysiłku, jak i odpuszczania go, kiedy ciało i sytuacja tego wymagają.

Wybieraj tak, by dobrze Ci było.

Odpowiadaj na sygnały własnego organizmu.